سکوت جهان در برابر نقض سیستماتیک حقوق بشر در جغرافیایی که سرکوب به قانون تبدیل شده است، سکوت دیگر بی‌طرفی نیست بلکه مشارکت در جنایت است سرکوب به‌عنوان ساختار حکمرانی بازداشت‌های فله‌ای احکام سنگین پرونده‌سازی امنیتی و اعترافات اجباری نشانه‌های یک خطای مقطعی نیست بلکه بخشی از یک سیستم مهندسی‌شده برای حذف شهروندان منتقد است در چنین ساختاری قانون نه برای عدالت بلکه برای ایجاد ترس نوشته می‌شود سکوت نهادهای بین‌المللی وقتی واکنش‌ها به چند بیانیه خنثی محدود می‌شود پیام روشنی به ناقضان حقوق بشر ارسال می‌گردد اینکه هزینه‌ای برای ادامه این مسیر وجود ندارد این سکوت عملاً چراغ سبزی برای تداوم سرکوب است رسانه و افکار عمومی جهانی اگر رسانه‌های آزاد صدای قربانیان را بازتاب ندهند روایت رسمی حکومت‌ها به حقیقت تبدیل می‌شود افکار عمومی جهانی زمانی شکل می‌گیرد که واقعیت بدون سانسور منتشر شود راهکارهای فشار مؤثر تحریم هدفمند ناقضان حقوق بشر پیگیری قضایی بین‌المللی و حمایت از نهادهای مدنی مستقل می‌تواند معادله قدرت را تغییر دهد هزینه سرکوب باید از سود آن بیشتر شود مسئولیت تاریخی ما در برابر این حجم از نقض حقوق بشر بی‌تفاوتی یک انتخاب نیست بلکه یک خیانت به مفهوم انسانیت است تاریخ درباره سکوت امروز قضاوت خواهد کرد