مقاومت فرهنگی و هنری در اعتراضات

خلاقیت فرهنگی و هنری، از جمله نقاشی، موسیقی و نمایش‌های خیابانی، در دی‌ماه ۱۴۰۴ به ابزاری برای اعتراض و بیان مطالبات حقوق بشری تبدیل شد.

این شکل از مقاومت، علاوه بر انتقال پیام، روحیه جمعی مردم را حفظ کرد و الهام‌بخش سایر گروه‌ها شد. هنر و فرهنگ، به شکل سمبولیک و مستقیم، تضاد میان قدرت سرکوبگر و آزادی انسان‌ها را نشان داد و جهانیان را نسبت به شرایط ایران آگاه ساخت. این مقاومت خلاقانه، اثبات کرد که اعتراض تنها در خیابان‌ها محدود نیست بلکه در تمام وجوه زندگی اجتماعی و فرهنگی جاری است.