سلول به سلول بی‌عدالتی؛ جنگ و فروپاشی حقوق زندانیان در دل هر بحران، نخستین صداهایی که خاموش می‌شوند، صداهای پشت میله‌ها هستند. زندانیان در ایران سال‌هاست که حتی در شرایط عادی نیز از ابتدایی‌ترین حقوق انسانی محروم مانده‌اند و اکنون در سایه جنگ و آشوب، این محرومیت به مرحله‌ای عریان‌تر و بی‌رحمانه‌تر رسیده است ادامه مطلب زندان؛ جایی فراتر از مجازات زندان در ساختار کنونی تنها محل اجرای حکم نیست، بلکه به فضایی برای فشار روانی، تنبیه مستمر و محروم‌سازی از حقوق اولیه تبدیل شده است. حق دسترسی به درمان، تماس با خانواده، وکیل، مرخصی و حتی امنیت جانی، در بسیاری از موارد به ابزاری برای اعمال فشار بدل شده است. در روزهایی که جامعه درگیر تنش و ناامنی است، وضعیت زندانیان به‌مراتب وخیم‌تر می‌شود و آنان به قربانیان خاموش بحران تبدیل می‌گردند جنگ و تشدید فروپاشی حقوق وقتی سایه جنگ بر کشور می‌افتد، نگاه‌ها اغلب به خیابان‌ها، مرزها و تحولات سیاسی دوخته می‌شود، اما در پس دیوارهای بلند زندان، بحرانی دیگر در حال شکل‌گیری است. زندانیانی که در شرایط عادی نیز از حقوق کافی برخوردار نیستند، در وضعیت جنگی بیش از هر زمان دیگری در معرض بی‌خبری، کمبود دارو، محدودیت ملاقات و قطع ارتباط با جهان بیرون قرار می‌گیرند. این وضعیت برای زندانیان بیمار، سالمندان و زندانیان سیاسی به معنای تهدید مستقیم جان است در چنین فضایی، سلول‌ها تنها اتاق‌های بسته نیستند، بلکه به نماد فشرده‌ای از بی‌عدالتی تبدیل می‌شوند؛ جایی که انسان نه‌تنها از آزادی، بلکه از حق شنیده شدن نیز محروم می‌شود. اضطراب ناشی از اخبار متناقض، ترس از انتقال اجباری، نبود اطلاع از وضعیت خانواده‌ها و فشارهای روحی، بار روانی سنگینی بر زندانیان تحمیل می‌کند خانواده‌ها؛ قربانیان بیرون از میله‌ها فروپاشی حقوق زندانیان تنها به درون زندان محدود نمی‌شود. خانواده‌هایی که پشت درهای بسته منتظر خبری از عزیزان خود هستند، بخشی از همین رنج سیستماتیک‌اند. جنگ و بی‌ثباتی ارتباط میان زندانی و خانواده را دشوارتر کرده و این بی‌خبری، زخمی عمیق بر روان خانواده‌ها برجای می‌گذارد. مادری که نمی‌داند فرزندش دارو دریافت کرده یا نه، همسری که از وضعیت سلامت عزیزش بی‌خبر است و فرزندی که تنها سهمش از پدر یا مادر، سکوت و انتظار است، همگی بخشی از این چرخه بی‌عدالتی هستند سلول‌هایی که حقیقت را فریاد می‌زنند حقوق زندانیان، معیار سنجش اخلاقی هر نظام حقوقی است. جامعه‌ای که حتی در زمان بحران نتواند کرامت زندانی را حفظ کند، در حقیقت بخشی از بنیان عدالت خود را از دست داده است. زندانی، فارغ از نوع اتهام، همچنان انسان است و برخورداری از امنیت، سلامت و ارتباط با خانواده از ابتدایی‌ترین حقوق او به شمار می‌آید امروز آنچه در پس دیوارهای زندان جریان دارد، تنها یک مسئله حقوقی نیست؛ این موضوع به وجدان جمعی جامعه مربوط می‌شود. هر سلول، روایتی از بی‌عدالتی است و هر سکوت، فرصتی برای تداوم این وضعیت. در روزگار جنگ، حفظ حقوق زندانیان نه یک لطف، بلکه آزمونی برای انسانیت و عدالت است کانون دفاع از حقوق بشر در ایران #مهساامینی #vvmiran @baschariyat #MahsaAmini